Mature bejaarde (68) uitnodigen

Het leven is niet voorbij wanneer je je levensmaatje verliest. Dat besef heeft mij enkele jaren gekost maar ik zie nu weer in dat ik gewoon nog iets van het leven moet maken. Er uithalen wat er nog voor mij in zit zeg maar. En ik ben wel benieuwd naar wat er hier op mijn pad gaat komen.

Voor jou is het vanaf het eerste contact moment mevrouw. Nimmer spreek jij mijn naam uit, zelfs niet als je schrijft. Mevrouw is voldoende. Wanneer ik jou op mijn behandeltafel plaats laat nemen zeg je keurig dankjewel mevrouw bij iedere handeling. Of deze handeling nu genot brengt of niet, dankjewel mevrouw is de basis. Dit is de enige regel die ik hanteer.

Sluit me op, leg mij je wil op, laat me jou sub zijn. .

Ik mag toch ook nog wel zoekende zijn naar een man? Mijn vriendinnen vonden deze manier heel onnodig. Maar ja, als je hem op straat niet tegenkomt naar je zin. Dan moet je wat nietwaar? Ben jij haar ook nog niet tegengekomen op straat? Wellicht ben ik haar wel! Zullen we elkaar eens ontmoeten en onder het genot van een drankje die klik ontdekken?

Toen ik mijn man verloor kon ik mezelf niet voorstellen ooit nog het bed met een ander te delen.. Maar naarmate de jaren verstreken moest ik mezelf toch corrigeren daarin, ik snakte naar een man! En het is op dit moment zelfs zou erg dat ik sta te popelen! Ik kan ontvangen..